Eski Dostlar

Banu Yelkovan'ın Alpasman Dikmen anısına yazdığı yazıyı okurken düştün aklıma Alpaslan. Şöyle demiş Banu Yelkovan yazısının son kısmında:

''Bizim arkadaşlarımız daha hiç ölmemişti Alpaslan... Annemlerin uzaktaaaan ahbaplarının başına gelen bir şeydi ölüm... “Kaç yaşındaydı?” diye sorunca “83” cevabıyla gizlice iç rahatlatan bir şeydi... Ama meğer ölüm varmış, korku varmış, bu dünyanın sonu varmış... Sayende onu da öğrendik Alpaslan...''

Aynen böyle olmuştu bizimkisi de. İlk ölen arkadaşımızdın.Hakkat arkadaş ölürmüydü hiç ? o yıllarda tellafuz bile edilmezdi ölüm kelimesi. ciddiyetsiz dünyamıza ciddi bir kavram olan ölümün girmesine izin vermezdik.

Ölüm haberini alışımız bile gayet ciddiyetsizdi.Arkadaşımızın düğünüydü.eski günleri yadediyorduk.Bir Alpaslan vardı ne oldu o derken? Eyüp: ''ölmüş aga'' dedi. yavşak bir gülümsemeyle.herkesin yüzüne sıçradı o yavşaklık.sessizleşti ortalık -hadi lan - şaka değil mi? şaka felan değildi .ihtihar etmiş bizim Alpaslan... Alpaslan ki tam bir yağız anadolu çocuğu zayıf ama uzun boylu , esmer kısa kesilmiş saçları leş gibi kokan maltepe sigarası. iki kişi kaldırımadığımızı tek eliyle kaldırırdı.haksızlığa hiç tahamülü yoktu.haksızlık karşısında kralına dikilirdi, arkadaşlarını korurdu.hatta bu yolda kendisinin 2 katı ve yaşça 10 yaş büyüğü Ayı Orhana ''in lan aşşağa'' diyebilecek kadar gözü karaydı.

Velhasılı böylesine bir babağite ölümü zaten yakıştıramazken intihar da ne olaydı ki? sonradan öğrendik ki hayat çok yüklenmiş, haksızlık yapmış Alpaslana. dayanamamış bu haksızlığa kıymış canına.

seni de bu vesileyle analım Aplaslan kardeşim .Allah rahmet eylesin.

Hayata rağmen, Hayata İnat gülüyoruz yavşak yavşak.

Sende güleydin be Alpaslan sende güleydin.