Bir Varmış Bir Yokolmaya yüz tutmuş...

Günlerden bir gün aşağı yukarı yine hergünkü gibi iken rutinimizin gerektirdiği şeyleri yerine getirmek için çaba harcarken ansızın bir durum oluştu ve sanki birileri bizi o rutinden kurtarmak için yardım eli uzattı.. Bir anda bize oturup düşünme fırsatı verdi silkinmemizi kendimizi toplayıp hayatın ve hayatı yapan insanların ne derece kralcı olduğunu düşünmemizi sağladı.. Bu güne kadar ben hep bardağın dolu tarafını gören boşunu düşünmek istemeyen rahmetli pollyannanın abisi gibiydim.. Şimdi bardağa baktığımda kendime üzülüyorum aslında bakmam gereken bölümün boş bölüm olduğunu anlıyorum.. Daha önceden bilmiyormuydum bunu evet biliyordum ama bilmek istemiyordum.. Ama artık hayvan terli diye düşünüyorum ve umarım o ter hiç kurumaz hayvanın üzerinde.. Artık kırmızı başlıklı kızı bekleyen onun için endişe eden yaşlı ve aciz insan değilim bundan sonra kurda bile gider vericem.. Geminin limana gelirken uğradığı fırtınalar umrumda olmucak ben sadece gelip gelmediğine bakıcam, hayatta bize bu şekilde davranmıyormu ki?
Anladı ki ben rutini bu şekilde kırabilirim ve bana bu gerçeği görmemi sağlayan insan(lar)a teşekkür ediyorum ama galiba bu son olacak çünkü onlara bi daha bu fırsatı vermicem..